પાની બિચ મીન પિયાસી – કબીર

પાની બિચ મીન પિયાસી,                       

મોહિ સુન સુન આવત હાંસી.

આતમજ્ઞાન બિના સબ સૂના,                       

ક્યા મથુરા ક્યા કાશી.

ઘર મેં વસ્તુ ધરિ નહિ સૂઝે,                       

બાહર ખોજત જાસી.

મૃગ કી નાભી માહિં કસ્તૂરી,                       

બનબન ખોજત જાસી.

કહૈ કબીર સુનો ભાઇ સાધો,                       

સહજ મિલે અવિનાસી.

 

કથાઓ રહી ગઇ – શૂન્ય પાલનપૂરી.

વિરહ-પીડા ન ઘટી, ક્રુર ઘટાઓ રહી ગઇ,

મારા જીવનના મુકદ્દરમાં કઝાઓ રહી ગઇ. 

કોઇને યાદ ફક્ત મારી વફાઓ રહી ગઇ,

હાય, મુજ સત્ય હકીકતની કથાઓ રહી ગઇ.

એના લીધે જ હતું જાણે આ તોફાન બધું,

નાવ ડૂબી તો પ્રતિકૂળ હવાઓ રહી ગઇ.

તારી રહેમતની વધારી જગે શોભા ફોકટ !

મારી નિર્દોષ ગુનાઓની સજાઓ રહી ગઇ.

આખરી એક નજરનું જ હતું કામ ફક્ત,

દર્દ દેનારના હાથોમાં દવાઓ રહી ગઇ.

પાર મુજ ધૈર્ય-કસોટી ન ઊતરવા પામી,

હોઠ પર આવી ને લાચાર દુઆઓ રહી ગઇ.

‘શૂન્ય’ છલકાઇ મદિરા છતાં ઊભરો ન ગયો,

જામમાં કોઇના યૌવનની અદાઓ રહી ગઇ.