અમીઝરણું…

સુન્દરમ્ - ત્રિભુવનદાસ લુહાર ( 22-03-1908  ::  13-01-1991 )

ઘણુંક  ઘણું  ભાંગવું,  ઘણ  ઉઠાવ,  મારી  ભુજા  !
ઘણુંક  ઘણું  તોડવું,  તું  ફટકાર  ઘા,  ઓ  ભુજા  !
અનંત  થર  માનવી  હ્રદય  –  ચિત્ત  –  કાર્યે  ચઢ્યા
જડત્વ  યુગ  જીર્ણના,  તું  ધધડાવી  દે  ઘાવ  ત્યાં.

ધરા  ધણધણે  ભલે,  થરથરે  દિશા,  વ્યોમમાં
પ્રકંપ  પથરાય  છો,  ઉર  ઉરે  ઊઠે  ભીતિનો
ભયાનક  ઉછાળ  છો,  જગત  જાવ  ડૂલી  ભલે,
પછાડ  ઘણ,  ઓ  ભુજા  !  ધમધમાવ  સૃષ્ટિ  બધી  !

અહો  યુગયુગાદિનાં  પડ  પરે  પડો  જે  ચઢ્યાં
લગાવ,  ઘણ  !  ઘા,  ત્રુટો  તડતડાટ  પાતાળ  સૌ,
ધરાઉર  દટાઇ  મૂર્છિત  પ્રચંડ  જ્વાલાવલી
બહિર્ગત  બની  રહો  વિલસી  રૌદ્ર  કૃત્કારથી.

         તોડીફોડી  પુરાણું,
         તાવી  તાવી  તૂટેલું.

ટીપી  ટીપી  બધું  તે  અવલનવલ  ત્યાં  અર્પવા  ઘાટ  એને
ઝીંકી  રહે  ઘા,  ભુજા  ઓ,  લઇ  ઘણ,  જગને  ઘા  થકી  ઘાટ  દેને. 

ગુલાબદાસ હ. બ્રોકર ( 20-09-1909 :: 10-06-2006 )

મારું  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા,
રે  રાજ,  મારું  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા.

જ્યારે  સૂરજદેવ  થાકી  આકાશથી  પચ્છમમાં  ઊતરી  ગયેલા,
ધરતી  રાણીનું  હૈયું  જ્યારે  ઉલ્લાસથી  શ્વાસ  લેતું  આશથી  ભરેલા,
એવી  એક  સાંજ  રે  ઘેલું  બનેલ  આ  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા.
                              રે  રાજ,  મારું  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા.

ત્યારથી  તે  આજ  સુધી  ચૌટે  ને  ચોકમાં  શોધું  હું  બ્હાવરી  શી  એને,
સાગરને  તીર  કે  નદીઓનાં  નીરમાં  તારલાને  લાખલાખ  નેને,
ક્યાંયે  ના  ભાળતી  સહેજે  ગયેલ  જે  હૈયું  ખોવાઇ એક  વેળા,
                              રે  રાજ,  મારું  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા.

ખોળી  ખોળીને  એની  આશ  છોડી  આજ  હું  આવતી’તી  સીમમાંથી  જ્યારે,
ત્યારે  દીઠો  મેં  ક્હાન  પાવો  વગાડતો  ઝૂલીને  વડલાની  ડાળે,
બોલ્યું  શું  પાવાના  મધમીઠા  સૂરમાં,  જે  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા.
                              રે  રાજ,  મારું  હૈયું  ખોવાયું  એક  વેળા.