શબ્દ - લાભશંકર દવે.
February 25, 2007
પામી શકાય ક્યાંથી કહો પાર શબ્દનો ?
ઇશ્વર જેટલો જ છે વિસ્તાર શબ્દનો.
એ આવતો નથી બહાર કદી સાચા અર્થમાં,
જે નીકળે છે એ તો છે વ્યવહાર શબ્દનો.
એને નહીં નડે પછી અર્થોનું આવરણ,
થઇ જાય પરિચય જો કોઇ વાર શબ્દનો.
તો હાસ્ય કે રૂદનરૂપે એ વ્યક્ત થૈ જશે,
જીરવી નહીં શકે જો હ્રદય ભાર શબ્દનો.
એ વાત છે જુદી કે તમે સાંભળો નહીં,
નહીંતર સતત થયા કરે સંચાર શબ્દનો.
આ કોણ આવા શબ્દ અહીં વેરતું ગયું ?
મ્હેંકી રહ્યો છે જાણે કે ગુલઝાર શબ્દનો.
Entry Filed under: કવિતા. .
7 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
1.
ધવલ | February 26, 2007 at 1:48 am
પામી શકાય ક્યાંથી કહો પાર શબ્દનો ?
ઇશ્વર જેટલો જ છે વિસ્તાર શબ્દનો.
- સરસ !
2.
jina | February 26, 2007 at 12:49 pm
“amare to shabdo j kanku ne chokha” yad avi gai…!!
3.
ઊર્મિસાગર | February 26, 2007 at 9:24 pm
very nice poem!!
4.
pravinash1 | February 27, 2007 at 6:16 am
શબ્દનો પાર પામવા મથામણ કરવાની જરૂર નથી
મૌનમાં સમાયો છે સઘળો અર્થ શબ્દનો’
5.
વિવેક | February 28, 2007 at 5:55 pm
એ આવતો નથી બહાર કદી સાચા અર્થમાં,
જે નીકળે છે એ તો છે વ્યવહાર શબ્દનો.
તો હાસ્ય કે રૂદનરૂપે એ વ્યક્ત થૈ જશે,
જીરવી નહીં શકે જો હ્રદય ભાર શબ્દનો.
-સુંદર ગઝલ… શબ્દો ઉપર શબ્દોનો સ-રસ આશીર્વાદ જાણે ઉતર્યો…
6.
vishwadeep | March 1, 2007 at 6:26 pm
તો હાસ્ય કે રૂદનરૂપે એ વ્યક્ત થૈ જશે,
જીરવી નહીં શકે જો હ્રદય ભાર શબ્દનો.
very nice !!
7.
Neela Kadakia | March 2, 2007 at 9:19 am
સુંદર કાવ્ય છે.