શબ્દ :: આહમદ મકરાણી
September 22, 2008
શબ્દ, તારી ફૂંકથી દીવા બળે ;
શબ્દ, તારા મૌનના પડઘા પડે.
શબ્દ, બત્રી’લક્ષણો તું રાજવી -
મૌન – પાતાળો ફૂટી પાણી મળે.
શબ્દ ઊગે આથમે ના આભમાં ;
શબ્દ પેલી પાર જઇને વિસ્તરે,
શબ્દ જેવું કોણ નિર્લેપી હશે ?
સાવ કોરો સાગરેથી નીકળે.
શબ્દ જાણે ઓલિયાની છે કબર ;
જાવ શ્રધ્ધાથી પછી પથ્થર તરે.
Entry Filed under: ગઝલ. .
6 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
1.
pragnaju | September 23, 2008 at 7:42 pm
સરસ
શબ્દ, બત્રી’લક્ષણો તું રાજવી -
મૌન – પાતાળો ફૂટી પાણી મળે.
શબ્દ બ્રહ્મ
અને તેનો અભાવ તે મૌન
તે જ સત્ય!~
2.
naimisar | September 24, 2008 at 5:02 am
સરસ
3.
razia | September 24, 2008 at 4:43 pm
શબ્દ જાણે ઓલિયાની છે કબર ;
જાવ શ્રધ્ધાથી પછી પથ્થર તરે.
થોડા માં ઘણું કહી દીધું. અભિનંદન
4.
sudhir patel | September 26, 2008 at 6:14 am
Very nice gazal.
Sudhir Patel.
5.
jayesh upadhyaya | September 27, 2008 at 3:01 pm
શબ્દ જેવું કોણ નિર્લેપી હશે ?
સાવ કોરો સાગરેથી નીકળે.
સરસ વાત સરસ શેર્
6.
shivshiva | September 28, 2008 at 3:20 pm
શબ્દ ઊગે આથમે ના આભમાં ;
શબ્દ પેલી પાર જઇને વિસ્તરે,
વાહ! શબ્દ