Archive for ડિસેમ્બર, 2006

ભ્રમણા – ડૉ. નીલેશ રાણા

વૃક્ષોની ડાળી કે ઘરની ફૂલદાની
                        ફૂલોનું કરમાવું એક.
નજરું ભલે હોય તારે કે મારી
                        આંખોનું ભરમાવું એક.

ધુમ્મસિયા સૂરજના થીજેલા અજવાળે
                        ઝરણાં વહે બની ભ્રમણા,
હાથમાં હાથ ભલે ઓગળતા હોય
                        તોય નંદવાયાં રૂપાળાં સમણાં.
પાંપણમાં આંસુ રોક્યાં રોકાય નહીં
                         ટપકે છે એક પછી એક.

હથેળીમાં અંકાતી વંકાતી રેખાઓ
                        મારે હાંસિયામાં જીવવાનું કેમ ?
ઇશ્વરની આંગળીઓ પીંછીએ થાય
                        તોય રંગો ના કેમ હેમખેમ ?
વલોવ્યા છો ભીતરમાં ઓળખના મેરુ
                         થાય ના પાણી-પ્રતિબિંબ કદી એક.

ડિસેમ્બર 21, 2006 at 11:04 પી એમ(pm) 3 comments

પૂછી શકાતું નથી – રમેશ પારેખ

 

નથી નજીક તમે કે તમારો વ્હેમ નથી
પૂછી શકાતું નથી કે કશું જ કેમ નથી
આંખ ખોલું કે મીંચી દઉં બધું જ સરખું છે
અમારા સ્વપ્નપ્રદેશો ય હેમખેમ નથી.

ડિસેમ્બર 20, 2006 at 10:38 પી એમ(pm) 4 comments

એક વિના મ્હને એકલું લાગે – અવિનાશ વ્યાસ.

એક વિના મ્હને એકલું લાગે,
હોય અનેક ગણી વર્ષા તોયે,
            ચાતક તો એનું બિન્દુ જ માગે.
                        એક વિના મ્હને એકલું લાગે.

            રૂપની રેખા ભલે રણકે,
            કોઇ નેપૂર નાદ ભલે છણકે,
તન ભલે તલસાટ કરે પણ મનની મોસમ જાગી ન જાગે. 
                         એક વિના મ્હને એકલું લાગે.

            દિલ દઝાડીને જાય કો વેરી,
            એનીયે ઓછપ લાગે અનેરી,
પ્રાણ પંખી એને ઝંખીને થાકે, લોચન કેરી ના લોલુપ ભાંગે
                        એક વિના મ્હને એકલું લાગે.

રૂપ ને રંગની હોય બિછાવટ,
                        હોય ભલે શણગાર સજાવટ,
ધન ભલે, વાહન ભલે, છોને નીત ઝૂલે આંગણ ઐરાવત,
મનને માંગ્યું જો મન મળે નહિ,
                        કંઠ કોકિલાનો જાગે ન કાગે,
                        એક વિના મ્હને એકલું લાગે.

ડિસેમ્બર 19, 2006 at 11:17 પી એમ(pm) 5 comments

અમે – જાવેદ અખ્તર, અનુ. રઇશ મનીઆર.

સ્વપ્નના ગામમાં રહીને ઊછર્યા અમે
ચાળણીમાં લઇ જળ આ ચાલ્યા અમે

ફૂંકીએ છાશ કે બાળપણમાં કદી
દૂઘથી કંઇક એ રીતે દાઝ્યા અમે

ખુદના રસ્તાની અડચણ અમે ખુદ છીએ
ખુદના પગમાં થઇ છાલાં બાઝ્યાં અમે

હે જગત ! તું તો અમને ન કહેજે ખરાબ
જેમ તેં ઢાળ્યા એમ જ ઢળાયા અમે

કેમ, ક્યાં લગ અને કોને માટે છીએ
ખૂબ ગંભીર એવી સમસ્યા અમે.

ડિસેમ્બર 18, 2006 at 11:32 પી એમ(pm) 1 comment

અરુણોદય – ન્હાનાલાલ.

ઊગે છે પ્રભાત આજ ધીમે ધીમે ;
ઊગે છે ઊષાનું રાજ ધીમે ધીમે ;
ઊગે છે પ્રભાત આજ ધીમે ધીમે…..

       રજનીની ચૂંદડીના
       છેડાના હીરલા શા,
ડૂબે છે તારલા આજ ધીમે ધીમે ;
ઊગે છે પ્રભાત આજ ધીમે ધીમે….. 

       પરમ પ્રકાશ ખીલે,
       અરુણનાં અંગ ઝીલે ;
જાગે પ્રભુ વિશ્વમાં આજ ધીમે ધીમે…..
જાગે પ્રભુ જીવમાં આજ ધીમે ધીમે ;
ઊગે છે પ્રભાત આજ ધીમે ધીમે…..

ડિસેમ્બર 18, 2006 at 9:31 એ એમ (am) 3 comments

હાઇકુ – પન્ના નાયક.

     

      મારે કાળજે
ઘૂંટ્યા કરતી, એની
      યાદનું કેસર.

      મારું જીવન
સરળ સીધી લીટી
      તું પ્રશ્નાવલિ.

      ફરકે ડાબી
આંખ સાવ ખોટી, તું
      ક્યાં ફરકે છે ?

     પીઠી ચોળાવી
બેઠાં છે ડેફોડિલ્સ
     ઘાસમંડપે.

     તારા પગલાં
જતાં જ, ઉજાગરો
     થયો મે’માન.

ડિસેમ્બર 16, 2006 at 10:01 એ એમ (am) 4 comments

પડી છે – ‘સાબિર’ વટવા.

લલાટરેખાઓને ઘસવી પડી છે,
ઘણી વેળાઓને હસવી પડી છે.

ચકાસી છે ઘણી ધીરજ ધરીને,
અનેક આશાઓને કસવી પડી છે.

ઘણી ઘટનાઓ જીરવી છે અચાનક,
કો અણગમતી રમત રમવી પડી છે.

મે ટૂંપી છે ખચિત મારા જ હાથે,
કંઇક ઇચ્છાઓને દમવી પડી છે.

હતી બક્ષિસ તમારી – ‘ઝિન્દગાની’,
ગમે તેવી તો જીરવવી પડી છે.

વદન પર સ્મિત રેલાવ્યું છે ત્યારે,
હ્રદયમાં આગ પણ ખમવી પડી છે.

ડિસેમ્બર 14, 2006 at 9:58 પી એમ(pm) 3 comments

ચાંદની ફેલાઇ ગઇ – ‘ઓજસ’ પાલનપુરી.

મોટામિયાં અલીમિયાં સૈયદ.
( 25-07-1927 :: 04-10-1968 )

મારી હસ્તી મારી પાછળ એ રીતે વીસરાઇ ગઇ ;
આંગળી જળમાંથી નીકળી ને જગા પુરાઇ ગઇ.

આગમન એનું સુણીને ઊર્મિઓ હરખાઇ ગઇ ;
ચાંદ ઊગ્યો પણ નહીં ને ચાંદની ફેલાઇ ગઇ.

દર્દમાં ઠંડક, દિલાસામાં જલન, અશ્રુમાં સ્મિત,
પ્રેમનો ઉત્કર્ષ થાતાં ભાવના બદલાઇ ગઇ.

આત્મા પરમાત્માને, દેહ માટીનો દીધો,
જે મતા જેની હતી એને બધી સોંપાઇ ગઇ.

ભેટવા એને હતો હું એટલો વ્યાકુળ કે
ખુદ કજા મારો ધસારો જોઇને ગભરાઇ ગઇ.

વાસ્તવમાં વિરહ પણ છે એક મૃત્યુનો પ્રકાર,
એ મરણના મુખ મહીં પણ જિંદગી જિવાઇ ગઇ.

મુજને ‘ઓજસ’ના સ્વરૂપે આ જગત જોતું રહ્યું,
આંખ સૌની ‘એને’ ઓળખવામાં ઠોકર ખાઇ ગઇ.

ડિસેમ્બર 13, 2006 at 10:12 પી એમ(pm) 1 comment

સાહ્યબો મારો ગુલાબનો છોડ – રઘુનાથ બ્રહ્મભટ્ટ.

( 13-12-1892 :: 11-07-1983 )

 

સાહ્યબો મારો ગુલાબનો છોડ,
                            વેલી હું તો લવંગની

ઊડશું જીવનમાં જોડાજોડ,
                            પાંખો જેવી પતંગની.

આભલાનો મેઘ હું, તું મારી છે વીજળી ;
              કેસરને ક્યારડે કસ્તૂરી આ ભળી.

રંગમાં ભીંજી, ભીંજાવાના કોડ,
                            મંજરી જેવી વસંતની.

સાહ્યબો સોહે કસુંબીનો રંગ,
                            ઓઢણી ઓઢી ઉમંગની.

ડિસેમ્બર 12, 2006 at 9:39 પી એમ(pm) Leave a comment

અહમ્ – ઉર્વીશ વસાવડા.

જિંદગીનો ત્યાં સુધી અજવાસ છે
આયખામાં જ્યાં સુધી બસ શ્વાસ છે

વાત ખાલી હાથની કોને કરું
અહીં સિકંદરની હજારો લાશ છે

સૂર્ય ઝળહળ થાય છે મધરાતના
આપણું છે કે બીજું આકાશ છે ?

એ દગો દેશે નહીં ક્યારેય પણ
શબ્દ પર મારો અટલ વિશ્વાસ છે

મેં ઉતાર્યું છે અહમનું પોટલું
એટલે ખભા ઉપર હળવાશ છે.

ડિસેમ્બર 11, 2006 at 11:05 પી એમ(pm) 4 comments

Older Posts Newer Posts


મને ગમતાં કાવ્યોનું અમી ઝરણું

મિત્રગણ

  • 261,523 અમીનજરું

દિવસવાર ટપાલ

ડિસેમ્બર 2006
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031